Het is 1933 in Amerika, ten tijde van De Grote Depressie. Actrice Ann Darrow (Naomi Watts) probeert in het theater alle eindjes aan elkaar te knopen, totdat de show gecanceld wordt en ze zonder werk komt te zitten.
Ondertussen is de ambitieuze maar gewetenloze filmregisseur Carl Denham (Jack Black) opzoek naar een vrouwelijke hoofdrol voor zijn film. Denham heeft namelijk hand weten te leggen op een kaart die de route wijst naar een mysterieus eiland waar van allerlei dingen gebeuren; ‘Skull Island’ en dit is volgens hem de ideale plek voor een speelfilm.
Met een list lokt hij Ann mee op de boot naar het eiland en ook schrijver en scenarist Jack Driscoll (Adrien Brody) weet hij voor zijn karretje te spannen. Samen met de filmcrew en de voltallige bemanning van het schip gaat de groep op reis, maar als ze eenmaal op het eiland aankomen blijkt al vrij snel dat ze een grote fout hebben gemaakt.. Als Ann meegenomen wordt door een groot monster, gaat de bemanning en filmcrew op expeditie om haar terug te halen. Maar gedurende de film begint een vraag te reizen; is de grote aap King Kong wel het monster of zijn de mensen, onder leiding van meester manipulator Denham, het echte kwaad?
King Kong is 21 jaar na dato nog steeds een geweldige film van Peter Jackson. Dat hij goed kon regisseren bewees hij al met The Lord of the Rings-trilogie maar waar die film zich vooral rond ridders en kastelen afspeelt, blijkt hij ook de grote stad van New York of een onbewoond eiland prima naar zijn hand te zetten.
Het is gek want je zou verwachten dat een film over een expeditie naar een eiland daar op zijn best is, maar voor mij excelleert de film juist in de scènes in en rondom oud New York. De opening met Ann Darrow die verwoed pogingen doet door te breken als actrice, zijn prachtig in beeld gebracht en de kostuums zijn door een ringetje te halen. Als de geniepige Denham Ann een voorstel doet, begrijp je volledig waarom ze meegaat want ze is echt aan het einde van haar latijn.
De cast acteert sowieso goed, want Naomi Watts weet Ann met een blik of een kleine glimlach al een hele hoop emotie mee te geven. Jack Black als slechterik is nieuw vergeleken bij zijn vaak knuffelbeer-achtige andere rollen, maar hij acteert geweldig als de gemene Carl Denham. Zo acteert de hele cast goed, hoewel Adrien Brody soms wat vlakjes overkomt. Zijn Jack Driscoll is een introverte schrijver die uit liefde voor Ann haar gaat zoeken maar soms had hier meer motivatie of emotie in gemogen wat precies zijn drijfveren zijn haar te redden.
Dit komt ook doordat de film vanaf het moment dat de bemanning op het eiland komt, bomvol zit met alle actie die er gebeurd. Een confrontatie met de inheemse bevolking, een kudde op hol geslagen langnekken, verschillende agressieve dino’s, Peter Jackson trekt echt alles uit de kast om de dreiging van het eiland in beeld te brengen. Soms had dit iets minder gekund en gaat al het bloedvergieten ten koste van de band die je opbouwt met de bemanningsleden en de opgebouwde emoties.
De CGI in de film is ook 21 jaar na dato nog prima te doen en qua originaliteit weet Peter Jackson ook wel raad en weet hij telkens een interessante draai te geven aan de monsters op het eiland. Zoals gezegd is het iets teveel filmgeweld soms, maar wel altijd origineel en goed gedaan.
Maar het hart van de film is de band tussen Ann Darrow en King Kong. De aap wordt geïntroduceerd als een agressief monster, maar blijkt al gauw een liefdevol hart te hebben onder die dikke laag haren en spieren. De liefde van King Kong naar Ann is weergaloos in beeld gebracht en met blikken en fysieke houding voel je aan alles dat King Kong in haar een liefde gevonden heeft.
Ann op haar beurt ziet in King Kong iets wat weinig mensen kunnen en dit maakt hun band zo speciaal. Het doet op momenten denken aan ‘Belle en het Beest’ ui 1992, deze connectie tussen een ‘monster’ met het hart op de goede plek en een vrouw die als een van de weinigen dit kan zien. Een van mijn favoriete scènes is dan ook in de slotakte, als King Kong naar New York is gebracht en hij en Ann nog een laatste moment alleen hebben en samen een soort dans doen op een bevroren meer in een park en de liefde tussen beiden voelbaar is. Deze band tussen Ann en King Kong is voor mij het hoogtepunt van de film en prachtig gedaan.
Het is soms jammer dat Peter Jackson de film zo vol heeft gestopt, ‘kill your darlings’ was goed geweest want met zijn 3 uur is het een goede film, maar wel een erg volle film. Peter Jackson is namelijk een te goede regisseur om je niet om de karakters te laten geven, maar minder tijd naar bemanningsleden en hun back stories en meer focus op Ann en King Kong was logisch geweest, want vooral het middenstuk voelt erg lang en de film had op het eiland wat meer vaart kunnen hebben.
Het slotstuk in de stad van New York voelt verdrietig wetende hoe lief King Kong eigenlijk is en hoe de mensen hem behandelen, hij wil alleen bij Ann zijn, en het is tof hoe Peter Jackson Jack Driscoll in dit stuk opwerpt als middle man. Hij is niet zó evil als de mensen die niks om King Kong’s leed lijken te geven, maar hij wil Ann ook niet zomaar aan King Kong overleveren en doet een poging haar te redden. Op dit moment merk je opnieuw dat Adrien Brody beter acteert als de emotie voelbaar is en het even om hem draait, nogmaals een voorbeeld van waarom ‘kill your darlings’ goed was geweest om de hoofdpersonen en King Kong méér te laten gloreren.
Dat gezegd hebbende, is King Kong een geweldige film, die ondanks het ietwat volle en lange middenstuk, fantastisch in elkaar zit. De openingsscène van een verloren Ann in New York, de voelbare spanning van de bemanning en filmcrew om te overleven op het eiland, en vooral het prachtige slotstuk tussen Ann en King Kong in New York, het is meesterlijk gedaan. Ergens voelt het alsof er meer in had gezeten, wanneer Peter Jackson meer de focus had gehad op Ann en King Kong, maar als de aftiteling begint na een emotionele eindscène kon ik niet anders dan voelen en denken: Ik heb een geweldige film gezien.
⭐⭐⭐⭐⭐.
