In ‘Supergirl’ volgen we het nichtje van Superman, Kara Zor-El ook wel ‘Kara’ genoemd. Ze heeft dezelfde krachten als haar neef, maar waar hij het als zijn taak ziet de wereld te redden van het kwaad, spendeert Kara haar tijd vooral feestend, drinkend en van planeet naar planeet reizend. Dit samen met haar hond ‘Krypto’, die al eerder te zien was in ‘Superman’ uit 2025.
Als een jong meisje genaamd Ruthee getuige is van de brute moord op haar familie door schurk Krem besluit ze hulp te zoeken in een louche ruimtebar. Ze komt in aanraking met Supergirl maar deze voelt er niet veel voor om Ruthee te helpen. Totdat Supergirl op een dag zelf oog in oog komt te staan met Krem en hij haar hond Krypto verwond. Supergirl wordt nu gedwongen om voor het eerst verantwoordelijkheid te nemen en haar krachten voor iets goeds in te zetten en neemt Ruthee mee op sleeptouw. En terwijl ze samen op missie zijn leren beide vrouwen meer van elkaar dan ze in het eerste opzicht dachten.
‘Supergirl’ is geregisseerd door Craig Gillepsie, een regisseur die ik erg hoog heb sinds ik zijn films ‘I, Tonya’ uit 2017 en ‘Cruella’ uit 2021 zag. Wat hij met die films bewezen heeft is dat hij personages die niet zo likeable zijn misschien, toch een hart weet mee te geven en een mooie karakterontwikkeling kan laten doormaken zonder dat ze hun badass-randje verliezen.
In ‘Supergirl’ zien we deze vertrouwde stijl terug want ook Kara is in alle opzichten een antiheld, ze drinkt, ze feest en lijkt geen fuck te kunnen geven om haar superheldenstatus. Na de hoeveelheid superheldenfilms van afgelopen jaren, voelt deze insteek verfrissend, nieuw en origineel. De toon van ‘Supergirl’ is anders, er is meer ruimte voor humor en Kara en Ruthee komen meer dan eens met bizarre aliens in aanraking die op de lachspieren werken. De film heeft zich hierin duidelijk laten inspireren door ‘Guardians of the Galaxy’ waar ruimtewezens ook ingezet werden voor amusement en zelfs de opzwepende liedjes die worden gedraaid tijdens vechtscènes doet denken aan deze Marvel-reeks.
Wat ‘Guardians of the Galaxy’ echter goed deed, is de karakterontwikkeling van de hoofdpersonen ondanks alle ongein serieus durven nemen en hierin verslikt ‘Supergirl’ zich wel eens. Kara is veruit het meest interessante personage uit de film en haar samenwerking met Ruthee dwingt haar tot zelfreflectie want waar komt haar destructieve houding precies vandaan en waarom blijft ze dit voortzetten ook al weet ze dat het niet goed voor haar is? De film weet dit thema even aan te stippen en aan de hand van flashbacks en een aantal emotionele scènes wordt Kara’s geschiedenis goed uitgelegd. Actrice Milly Alcock acteert sterk en weet Supergirl de diepere laag mee te geven en lijkt moeiteloos te kunnen schakelen tussen de losse Kara en de Kara met meer emoties, erg knap gedaan. Het is alleen jammer dat de film zó vol zit, waardoor er telkens na een moment van emotie weer snel naar een nieuwe planeet gereisd moet worden of Kara en Ruthee weer op een hinderlaag stuiten..
Craig Gillespie heeft met zijn vorige films laten zien dat hij prima overweg kan met karakteropbouw en dat hij het niet schuwt de diepere laag op te zoeken in karakters. In ‘Supergirl’ echter voelt het helaas allemaal wat vluchtig en voel je dat er duidelijk gestuurd is door DC in de productie. Zo wordt in de tweede helft van de film noodgedwongen een nieuwe mannelijke superheld geïntroduceerd genaamd ‘Lobo’, een plotelement wat ik onnodig vond en naar mijn idee alleen dient voor de toekomst van DC. Want waarom zou je in een film die gaat over ‘Supergirl’ en haar krachten nog een extra mannelijke superheld introduceren die niet samenwerkt en Kara en Ruthee vaak het werk uit handen neemt? Het voelt als een gekke creatieve keuze en mijn conclusie is vooral dat ‘Supergirl’ iets minder poespas had mogen hebben en méér om Supergirl had mogen draaien.
Want op de momenten dat we Kara in actie zien, excelleert de film echt en de eindscène waarbij een groot gevecht plaatsvindt ondersteund met een cover van ‘In the middle’ van Jimmy Eats The World, vond ik prachtig gedaan en laat zien waar Supergirl toe in staat is als ze de ruimte krijgt, waar je film uiteindelijk voor kijkt.
‘Supergirl’ doet een aantal dingen héél goed; Actrice Milly Alcock acteert erg natuurlijk als Kara en draagt de film naar een hoger niveau met haar spel, de actie is tof gedaan en de editing ziet er gelikt uit en ook Ruthee is een interessante protegé voor Kara die haar ook de nodige lessen leert en het verhaal emotie en diepgang meegeeft naast alle humor. Het is alleen jammer dat de film zo chaotisch en druk voelt en zich in mijn ogen meer had mogen centreren rondom Kara. Als de reis die Kara en Ruthee moeten doorlopen om bij Krem te komen duidelijker was, had dit in mijn ogen voor meer rust gezorgd in de plot en meer kans geboden Kara en Ruthee’s band verder te onderzoeken en vaker bij de onderlaag te komen.
Nu voelt ‘Supergirl’ als een chaotische rit, waar ik vaak om gelachen heb, op momenten heb meegevoeld met de karakters en meegenomen werd door het acteerwerk van Milly, maar die in mijn ogen wel een stuk rechtlijniger had gekund. Ik hoop dat in een eventueel toekomstig tweede deel Kara’s diepere laag en krachten meer verkend worden in rust want Milly Alcock’s acteerwerk heeft mij in ieder geval enthousiast gemaakt voor méér Supergirl.
⭐⭐⭐,✨.
